Hoewel ze in haar leven nooit in het middelpunt van de belangstelling staat, en daar ook helemaal niet naar taalt, kan Josefien de verleiding niet weerstaan. Ze is onderweg naar het station om de trein van 4 minuten vóór naar A’lo te pakken. Maar ook als ze het boemeltje van 17 óver pakt, is ze nog ruim op tijd. Vandaag wordt ‘haar zaak’ behandeld. Ze vergat de laatste tijd nogal eens spulletjes af te rekenen. Onzinnige prullaria die ze helemaal niet nodig heeft. Ze staat stil op de trappen van het Muziekcentrum en kijkt de Noorderhagen op en af. Het is maandagmorgen en koud, dus weinig mensen op straat. Ze ziet wel die sympathiek ogende man met een mobieltje in z’n hand die vanuit de Bolwerkstraat komt fietsen. Nù. Josefien loopt, veel te snel, over de rode loper en tussen de gouden paaltjes door naar de ingang. En weer terug. Eigenlijk zou ze moeten schrijden en links en rechts kijken in de lenzen van de paparazzi, zoals ze zo vaak gezien heeft bij RTL Boulevard. Zal ze nog een keer? Misschien vanmiddag. Dít neemt niemand haar meer af. Het leek trouwens alsof ze in de ramen van het Muziekcentrum een flits zag.